LA LABIRINTO. HEROAĴOJ DE TEZEO
Ĉi tie.
Mi edukis vin, Tezeo, kaj instruis al vi ĉion, kion mi sciis, mia knabo.
Nun estas via vico.
Vin atendas grandaj heroaĵoj.
Memoru — la forto en viaj manoj servu nur al bono.
Mi ĵuras!
Kaj nun iru Atenojn.
Tie regas reĝo Egeo — li estas via patro.
Li rekonos vin laŭ la sandaloj kaj la glavo.
Reĝo, la kreta ŝipo venis por la tributo.
Ho, malhonora, malhonora, terura tributo!
Estas ankoraŭ unu malfeliĉo, ho reĝo.
Sur la kampoj de via lando aperis terura arpo.
Ĝi voras homojn!
Sed tio ankoraŭ ne estas ĉio.
Oni rakontas pri rabisto, nomata Prokrusto. Li...
Silentu! Silentu! La dioj sendas elprovon al mi.
Vi laciĝis, vojaĝanto. Ĉu vi volas manĝi kaj ripozi?
Mi volonte disponigos al vi mian kuŝejon — la kuŝejon de Prokrusto.
Mia vojo estas longa kaj via propono utilas! Mi dankas vin.
Do bone, amiko mia.
Kaj nun kuŝiĝu, vi bezonas ripozi.
Ĝuste tiel mi pensis!
— Vi ne konformas la normon. — La normon?
Ĉiuj konfuzaĵoj en la mondo okazas, ĉar ne ekzistas unueca egala mezuro por ĉiuj!
Mia kuŝejo — jen la vera mezuro por ĉio.
— Necesas vin normigi. — Kiel vi faros tion?
Tre simple. Mi dehakos viajn krurojn.
— Kaj se ili pli mallongus, ol la kuŝejo? — Mi eltirus ilin...
Kion vi faras?!
Amiko mia,
Vi montriĝis pli longa je tuta kapo.
Ricevu vian mezuron!
— Kio okazas ĉi tie? — Ne demandu, fremdlandano...
Tio estas tributo, kiun nia reĝo Egeo pagas al Minoo, la reĝo de Kreto.
Ĉiujn naŭ jarojn sep plej bonaj junuloj kaj sep plej belaj junulinoj
Estas sendataj al Kreto por oferiĝi al Minotaŭro.
Ho, mia filo, mia ununura filo!
Mi malbenas vin, Egeo! Vi pereigas niajn gefilojn!
Do punu vin la dioj!
Mi volas vidi la reĝon!
Kiu estas vi, fremdlandano?
Kio estas tio? Mia glavo kaj la sandaloj?
Vi venis? Mia filo!
Mi atendis vin, Tezeo, mia heredonto. Deklaru tion al la popolo!
Atendu, patro. Antaŭe mi devas savi ĉi tiujn malfeliĉulojn!
— Kion vi volas fari? — Mortigi Minotaŭron!
Sola? Vi ne scias, kia monstro ĝi estas!
Minotaŭro estas malbono, kiun oni ne povas venki.
Ne timu, patro. La forto en miaj manoj servos al bono!
Vi vidos, ni revenos sub blanka velo.
Se nia fato estos perei, la velo restos nigra.
Restigu la filon al la patrino! Mi anstataŭos lin.
Ankoraŭ ne estas tempo por desperi! Kredi je venko signifas jam venki duone.
Tiel instruis min saĝa kentaŭro Kirono.
Tero! Insulo Kreto!
Patro, ĝi denove postulas oferon.
Por ĉio estas la volo de la dioj, Ariadno, filino mia!
Laŭdo al Dionizo! Ili venis.
Ĉu evektive ne troviĝos homo, kiu povus venki Minotaŭron?
Por kio, malsaĝa?
Minotaŭro estas nia apogo. Malamikoj timas nin, tio tre bonas!
Mi volonte rigardus tiun, kiu aŭdacus sekvi viajn vortojn!
Li neniam sukcesos reveni!
Laŭdo al Dionizo.
Ankoraŭ neniu trovis eliron el la Labirinto. Neniu!
Kuraĝa junulo,
Mortigu Minotaŭron! Ĉi tiu fadeno helpos vin trovi la vojon reen.
Ho dioj! Sendu al li sukceson.
Estu ĉiuj kune.
Li venkis Minotaŭron!
Sekvu min, amikoj! Mi havas la gvidantan fadenon de Ariadno.
Antaŭen!
Vekiĝu, reĝo. Terura malfeliĉo!
Minotaŭro estas mortigita. Via filino eskapis kun la venkinto.
Atingu! Revenigu!
Karenoj de la ŝipoj estas trabatitaj! Nun oni riparas ilin.
Ho, dioj! Helpu min!
Revenigu mian filinon kaj mi pagos al vi per granda ofero.
Mi ĵuras per Dionizo.
Via peto estas aŭskultita, reĝo.
Mi estas Dionizo, kiun vi laŭdis tiel ofte.
Mi helpos vin. Mi ĵuras per Zeŭso.
Hej, amikoj, anstataŭigu la velon!
Ni revenos Atenojn sub blanka velo, kiel venkintoj.
Tezeo! Tezeo!
Ariadno!
— Ĉu la ŝipo videblas? — Ne. Nenio videblas, ho reĝo.
Aperis. Ŝipo aperis! Kian velon ĝi havas?
Blankan aŭ... nigran? Kian velon ĝi havas?
Nigran velon!
Minotaŭro mortigis lin!
La patrina malbeno efektiviĝis.
Konsoliĝu, Tezeo. Egeo, via patro, ne estos forgesita.
Homoj nomos ĉi tiun maron Egea.
Kaj vin atendas novaj, ankoraŭ pli gloraj heroaĵoj!
FINO